เพราะไม่ค่อยเข้มแข็งพอที่จะยอมรับอารมณ์ ความรู้สึกขณะที่
ร่างกายสัมผัสกับน้ำที่อาบในระหว่างวันคืนของฤดูหนาวได้
พบว่าร่างกาย จิตใจ ไหวสะท้านและแสดงอาการปฏิเสธหนักหน่วงในช่วง 4-5 ปีนี่เอง
.. เพราะทุกหนาว ของทุกปีที่ว่านี้ ต้องเป็นเวลานาทีที่เราต้องไปอยู่บนดอย..ปฏิบัติภารกิจ
เฮ้อ..หาวเป็นดาวเป็นเดือนก็แล้ว หาวเป็นหมอกควันขาวจนสงสัยว่าเรายืนอยู่ใกล้ เหล่าเทพสวรรค์สักเพียงใดแล้วหนอ.. อยากให้เสียงทะเลเรียกหาไวไว
ทุกครั้งที่หนาว ใจเรารีบร้อนเรียกหาทะเลเสียก่อนแล้ว
เพราะอยากให้ความอบอุ่นมาเยือน..เสียงทะเลจึงค่อนข้างมาก่อนกำหนด ปิดเทอม เด็กๆก็รู้เพราะครูมักหารูปทะเลสวยๆมามอมเมา..ฮ่าฮ่า.. อยากไปเที่ยวทะเลกันล่ะสิ แดดอุ่นๆ ทะเลร้องเพลง ลมพัดมา และฝ่าเท้าเหยียบทรายชื้น ชุ่มฉำ แสนสบาย
หนาว..ว ยังพยายามมองหาเหตุผลในการอยู่ทนของเรา ทำไมไม่หนีหายไปเสียจากที่นี่
เพราะเป็นครูดีหรือเปล่า..เปล่า
เพราะไม่มีที่ไปหรือเปล่า..เปล่า
.... เพราะเหตุผลใดๆก็ช่าง เรายังคงอยู่บนยอดภูอมลาน
.... เพราะเหตุผลใดก็ช่าง เรายังหลงรักดงดอย อ้อมอกภูเขาของแดนหมอกเหนือ
English
ส่งงานไม่ทัน
หนาวกว่ากันเยอะ